Niet snel genoeg

Molinaseca 11 december

Vandaag hadden we een beetje moeilijk met alles, het gaat allemaal veel te langzaam en niet zoals we willen.
We hadden afgesproken om bij Lena in Matavenero langs te gaan maar de weg er naar toe was erg slecht door de sneeuw en regen en we zijn teruggekeerd.
We hadden geen zin om veel risico's te nemen vandaag want gisteren waren we redelijk geschrokken toen het rechter achterwiel van de auto ineens niet meer op de grond stond.
Het hing in de lucht en de onderkant van de auto rustte op een betonnen richel.
Ik had tijdens het achteruit rijden niet gezien dat de weg aan de rechterkant niet aanwezig was.
Gelukkig kon ik met behulp van een krik en een berg stenen die daar lagen een nieuwe ondergrond voor het wiel maken en uiteindelijk weer wegrijden.
Het was een flinke klus en ik voel het nog in mijn rug en benen.
We hadden een stuk van de Camino met de auto gereden maar moesten eerder terugkeren omdat we door de sneeuw en mist niks meer zagen.
We hebben nog wel met een duitse jongen gepraat die als timmerman werkte voor een herberg.
De Duitse eigenaren hadden in dit dorp twee herbergen en het verbouwen van de eerste duurde vijf jaar. Dat heeft vermoedelijk een behoorlijk kapitaal gekost.
Malin en ik hebben allebij geen zin om vijf jaar in een plek te steken voordat we kunnen beginnen met een herberg. We willen deze zomer al mensen kunnen ontvangen.
We hebben op internet gekeken of er ergens een herberg te koop staat maar was allemaal veel te prijzig.
We hebben een aantal verhalen gehoord van mensen die zich hier langs de Camino of in verlaten dorpjes willen vestigen en die tegengewerkt worden door de burgemeesters van andere dorpen.
Ze willen niet dat de oude dorpen actief worden en de rechten krijgen van het land wat nu bij hun dorp hoort. Zo krijgen de dorpen hier geld van de energieleveranciers voor de windmolens die hier overal op de bergruggen staan.
Of herbergeigenaren die absoluut niet willen dat er meer concurrentie bijkomt. Het leven is hier harder dan we dachtten.
Eigenlijk zouden we al tevreden zijn met een stuk grond in de buurt van de Camino waar mensen buiten zouden kunnen slapen in tenten en waar we op een vuur kunnen koken.
En natuurlijk onze caravan daarop.
Misschien weet iemand een niet al te dure caravan die ook te verwarmen is?

We hebben vorige zondag weer gezongen in de herberg van Foncebadon maar dat verliep erg chaotisch deze keer. Er kwam een Spaanse man binnen die overenthousiast met ons begon mee te doen en een gitaar pakte en luid begon te spelen.

Een paar dagen geleden hebben we in een Keltisch restaurant gegeten in Foncebadon en daar raakten we aan de praat met Victor, een Tsjechische jongen die tijdelijk met zijn vriendin aan het werk was als hospitalero in de herberg van Foncebadon. Hij had vele interessante verhalen over de Camino en over zijn eigen leven maar het gesprek kreeg aan het einde een andere wending. “Ik heb niet veel te bieden aan mijn vriendin” was een uitspraak die eigenlijk heel onverwacht kwam en zijn hele houding veranderde. We wisten eigenlijk niet goed wat we met hem aanmoesten en of we hier dieper op door zouden kunnen gaan.
Ik heb tijdens de zangsessie nog even met hem geprobeerd te praten maar dat verliep niet makkelijk omdat er vele andere mensen bij waren.

Ook hebben we op aanraden van Jean, de hoteleigenaar waarvan we een kamer huren gegeten in een nieuw restaurant dat door twee zussen wordt gerund. Jean is verliefd op een van de zussen vertelde hij ons laatst toen hij een glaasje wijn te veel had gedronken.
Het restaurant is afgelegen gelegen in de bergen hier en we waren de enige eters op maandagavond.
Lilly, een van de zussen (niet die waar Jean een oogje op heeft) was daar aan het werk met haar dochter. Na een heerlijke maaltijd kregen we een zelfgemaakt likeurtje en nodigden ze ons uit om een spel met ze te spelen. We hebben toen tot diep in de nacht doorgespeeld, het was een soort ganzenbord maar dan anders. Ook kwam er een man binnen 'Pastor' die even later ook bij ons aan tafel zat en meespeelde. Hij was de dikke verliezer en werd enorm uitgelachen door de dochter van Lilly. Hij nodigde ons uit om de volgende dag bij hem langs te komen en wat te drinken.
Toen we de volgende dag langskwamen was hij al flink beschonken en wij besloten niet te blijven maar om te gaan wandelen. We hadden niet zo'n zin in alcohol in de middag.
We hebben toen een aantal verlaten dorpjes bekeken hier in de bergen. Prachtig mooi maar erg eenzaam.