Zondag 11 Januari Najera,

Eindelijk heb ik weer wat meer tijd en kan ik de rust vinden om te schrijven.
We zijn weer terug in Spanje. Na een heerlijke tijd in Zweden gedurende kerstmis en de jaarwisseling zijn we weer in het zuiden.
Alhoewel, het voelt alsof we nog steeds in het noorden zijn.
De laatste dagen hebben we heel veel sneeuw gehad en het vroor hevig..

We zijn nu in een plaatje op de Camino dat Najera heet. We mogen ons nu hospitalero's noemen want we wonen nu in een herberg (albergue) en we ontvangen pelgrims.
Het is nu de vierde dag dat we dit doen en ik vind het erg leuk.
Het is een goedkope manier van wonen en het is in de winter erg relaxed.
Er komen gemiddeld zo'n 5 pelgrims per dag.
Tot nu toe hebben we 2 Koreanen, 2 Zwitsers, 2 Fransen, 3 Amerikanen, 4 Duitsers, 1 Ukranier, 1 Italiaan en 5 Spanjaarden ontvangen.
We hebben onze eigen kamer en we kunnen gratis eten in het restaurant.
Najera is een stadje aan een rivier en heeft zo'n 8000 inwoners. We leven dus nog niet op het platteland maar er bevinden zich bergen 300 meter bij ons vandaag en wat bossen.
Er leven hier enorm veel ooievaars op de torens van de kerk en het klooster en in de enorme rode bergwand.
De slaapzaal van de albergue is groot: 90 bedden en is moeilijk warm te krijgen in de nacht.
Er zijn ook niet veel extra dekens beschikbaar hier dus zijn de pelgrims aangewezen op hun eigen ,hopelijk warme slaapzak.
Het is reuze gezellig om pelgrims op bezoek te hebben. Bovendien komen de beheerder van de albergue en zijn vrouw elke avond even langs om ons de tijd te geven om in het restaurant te eten.
Vaak nemen ze vrienden mee en kaarten dan een tijd. Het is soms net een druk cafe.
Wat me opvalt is dat Spaanse mensen een stuk luider zijn dan de meeste nationaliteiten.
Ze houden enorm van kletsen.
De beheerder en zijn vrienden zijn super vriendelijk en behulpzaam.
De eerste nacht was er een vreemde gebeurtenis, er waren een tweetal stenen door de ruiten gegooid van de herberg. Binnen de kortste keren waren de beheerder, zijn vrouw, broer en vrienden allemaal in de weer met bezems en met tape om de ramen dicht te plakken.
Ze hadden dit nog nooit meegemaakt. Hopelijk blijft het hierbij.