Laatste dagen in Rabanal

De laatste dagen in Rabanal de Camino zijn heerlijk. We hebben heerlijk mooi weer en we maken vele tochten te paard door de prachtige omgeving daar. Er zijn zoveel paden hier door bossen, bergen moerassen en grasvelden. Er wonen hier nauwelijks mensen en er is zoveel ruimte.

Mijn favoriete landschap is gelegen aan de andere kant van de berg waarop we wonen. Er is daar een dal waar een klein riviertje doorloopt. Er staan veel kleine eikenbomen en er zijn vele open plekken waar de paarden kunnen rennen en door de rivier kunnen waden. Er staan een paar overblijfselen van oude watermolens maar het is verder helemaal uitgestorven.

Mijn favoriete paard om op te rijden heet Odin. Het was een hengst maar nu ontbreken er twee ballen. Het is de Houdini onder de paarden. Vaak weet hij zich los te maken als hij vastgebonden staat en ik heb al verschillende knopen uitgeprobeerd. Als hij eenmaal ontsnapt is vind hij het leuk om zich te laten vangen en vervolgens hard aan het touw te trekken dat we hem weer moeten laten gaan. Alleen met voer is hij te vangen. Maar als hij zijn bit in heeft luistert hij erg goed en is hij heel rustig. Het is een flink groot paard met veel kracht. Ik heb tijdens de ritten geleerd hem te vertrouwen en hem een beetje de baas te blijven. Als je hem eenmaal laat grazen onderweg, blijft hij het telkens weer doen en wordt hij opstandig. Als ik vanaf het begin weiger hem te laten grazen probeert hij het bijna niet meer.

In het begin durfde ik nog niet te galopperen maar ik wilde over deze angst heen en heen en het bleek erg mee te vallen. Eenmaal de juiste balans gevonden en het is heerlijk. Ik hoef ook niet meer de moeite te doen om het paard in te houden, dit vindt een paard niet leuk. Ook heb ik op Lucero gereden, de oude hengst waar ik in het begin bang voor was maar die angst was ongegrond. Hij was zo mak als een lammetje. Het was voor mij een hele ervaring om de paarden goed te leren kennen. Alle paarden daar waren stuk voor stuk lieve, rustige maar soms een beetje ondeugende dieren. De meeste vinden het heerlijk om te knuffelen en zijn erg nieuwsgierig. Alleen tijden etenstijd of als ze erge dorst hebben moet ik op mijn hoede zijn. Nu ik dit eenmaal weet is het een heerlijke samenwerking tussen mens en dier.

We hebben zondag weer gezongen met Lena in Foncebadon. Ze is weer terug van haar periode in Duitsland gevuld met workshops en haar verjaardag. Ze had vele nieuwe liederen om te zingen en was erg enthousiast. Het voelt goed dat iedereen blij is om ons te zijn en we voelen ons steeds meer op onze gemak hier in Foncebadon. We leren ook andere mensen uit de omgeving kennen en er zijn ook een aantal mensen bij ons langs geweest om paard te rijden of te komen kijken.

Jesus, een Spaanse man woont in een super klein huisje in Manjarin in de buurt van Jean-Pierre en Agnes. Een ingetogen man die erg goed gitaar speelt. Hij kwam langs, klom op een paard en viel er aan de andere kant weer af! Danielle een Duitse medewerker uit Foncebadon en een Tsjechische vrouw hebben met Malin een tocht gemaakt te paard. Ook het echtpaar uit Moratinos, Rebekah en Patty zijn langs geweest en hebben een heerlijke dag gehad volgens de weblog van Rebekah. Jean Pierre, Agnes en de dochter van Jean-Pierre 'Marie-orror' zijn vaak langs geweest. Op een dag zijn Malin en ik te paard naar hun huis in Manjarin gereden om ze op te zoeken. Een prachtige tocht.

O ja, we hebben ook nog een paar dagen winter gehad tussen de zomerse dagen. Buiten lunchen in een T-shirt moesten we een paar dagen overslaan want er lag een dik pak sneeuw. Vreemd hoe snel het kan veranderen hier. Toen de eigenaar van de paarden en het huis 'Jose' op maandagavond terugkwam was het weer volop zomer in Rabanal. Het was erg vreemd om hem in huis te hebben en samen met hem de nacht door te brengen. Hij kan nauwelijks Engels en het communiceren met hem was erg moeilijk. Hij was erg teleurgesteld over de kapotte Landrover en dat voelde niet echt dankbaar. Maar de volgende ochtend heb ik met hem naar het probleem van de Landrover gekeken en was hij een stuk beter gehumeurd. De dag ervoor had hij veel gereisd en tijdens een tussenstop zijn bagage kwijtgeraakt. We nemen afscheid van de honden en de paarden en maken een uitstapje naar het plaatsje Lucillo voordat we naar onze nieuwe plek in Foncebadon gaan. In het plaatsje Lucillo wonen een aantal Engelse mensen die daar huizen kopen en met z'n allen opknappen. Het was een groep straatmuzikanten en ze waren erg vriendelijk toen we langskwamen. We hadden een pamflet gezien in de muziekwinkel in Astorga dat ze daar ezels verhuren en zodoende waren we nieuwsgierig geworden. We kregen een uitgebreide rondleiding door de vele gebouwen en plaatsen die ze daar hadden opgeknapt. We moesten terugkomen om een keer een tocht met ezels te maken. Dat gaan we zeker doen.