Er is zoveel gebeurd en er is zoveel te vertellen.
Ik zit nu op de veranda voor ons huis en het dondert in de verte. Het hangt al de hele dag in de lucht, en nu is de lucht pikzwart om ons heen. Maar het zet nog niet door, er is nog geen druppel regen gevallen. Ik houd van omweer, het geeft me altijd een gevoel van knusheid en spanning. Het begint nu te waaien en de lamp boven mijn hoofd flikkert af en toe.
Malin is angstig en gaat naar binnen. Ik trek een lange broek aan en wacht af. Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan een vrouw (Mercedes) in een dorpje hier niet ver vandaan die we tijdens een dansworkshop hebben leren kennen. We hebben de hele dag bij haar doorgebracht en ze heeft ons alles laten zien in haar huis en in en rond het dorp. Er wonen vele buitenlanders in haar dorp. Vele ex inwoners van het eco (en blow) dorp Matavenero die kinderen hebben die naar school gaan in de stad Astorga.
Haar man restaureert antieke meubels en ze hebben een enorme ruimte waar ze die tentoonstellen en verkopen. We hebben bij haar gegeten en we zijn naar een plek gereden waar ik een duik kon nemen in de rivier.
De regen en de wind hebben mij inmiddels naar binnen gejaagd .
Gisteren zijn we naar de markt in Astorga gegaan en hebben de derde Spaanse les gehad. Deze servce is gratis voor buitenlanders en onze medecursisten zijn voornamelijk Marokaanse vrouwen die er behoorlijk op los kletsen tijdens de les. In de avond hebben we een lange wandeling gemaakt. We blijven ons verbazen over de prachtige natuur hier vlak voor onze deur. Iedereen die hier een tijd wil doorbrengen is van harte welkom, ik wil deze pracht graag delen.
We hebben geprobeerd fruit te verkopen op de Camino een paar weken geleden maar dat was geen succes. In twee dagen 5 euro verdiend. Dat schiet niet op. We moeten iets anders verzinnen.
De Engelsen uit Lucillo menen dat we het eens moeten proberen om op staat met een marionetpop op te treden. Dit doen ze zelf soms ook en dat schijnt goed te verdienen. Tess is nu haar oude pop aan het opknappen voor ons. Ook hebben ze ons een stuk land aangeboden groente te verbouwen. We mogen zelfs de tractor lenen als we dat willen.
Voorlopig wachten we hier nog even mee want we gaan in Juli een maand naar Zweden.
Een week geleden was ik jarig en we hebben een klein feestje gehad met wat vrienden uit de omgeving. Jean-Piere, Agnes en Jesus uit Majarin en Loretto uit Foncebadon kwamen langs.
We hebben muziek gemaakt met een gitaar, een accordeon en met mijn kado van Malin: een koebel.
Het was een heerlijk warme avond en we hebben tot in de nacht op de veranda gezeten.
Het is erg rustig hier in het dorp. Er wonen maar een paar mensen.
Elke dag komt de vrouw van de herder langs en praat ons de oren van het hoofd. Ze heet Oliva en heeft nog maar een paar tanden in haar mond. Ze is gek op Malin en vertelt haar elke keer hoe mooi ze is en dat ze van die mooie kleren aan heeft. Elke dag stelt ze dezelfde vragen. Of we ook broers en zusters hebben, wat voor kleren we hebbenen of ik van koken houd. Soms hebben we geen zin om te praten en proberen haar te ontwijken maar dan blijft ze een half uur voor ons huis staan en wacht net zo lang tot we naar buiten komen.
Ik begin haar steeds meer te waarderen en het is grappig om haar een beetjein de maling te nemen en het is een goede oefening om Spaans te praten.
Vandaag had ze kiespijn (in haar laatste kies) en we hebben haar wat pijnstillers meegegeven.
We wandelen veel hier en hebben al vele mooie routes ontdekt. Ik ben van plan routebeschrijvingen te maken voor pelgrims. Alternatieve routes voor de camino. Ik heb er al een af, deze leidt naar de watererval in de bergen van Foncebadon. Misschien kan ik deze routebeschrijvingen op internet verkopen
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten