Alleen in Spanje

Koffie op een eigengemaakt vuur.
Wat een gedoe!
Ik had net zo goed de cafetière op het gasfornuis kunnen zetten maar nee, ik
ben koppig.
Geen koffie voordat het vuur brand.
Ik heb gisteren een voorraad kolen gehaald maar die zijn waardeloos zonder
een goed houtvuur om ze op temperatuur te krijgen. En het hout dat ik heb
gesprokkeld samen met Malin is nat en verweerd.
En de stukken zijn te groot.
Dan maar eerst een aantal planken verzagen die ik hier had liggen voor
kluswerkzaamheden.
Het is zonde maar ja, ik ben koppig.
De planken branden maar het grote natte verweerde hout gloeit alleen maar
een beetje.
Om de vijf minuten open ik het deurtje van het houtfornuis en probeer ik de
positie van het hout te veranderen. De kamer vult zich met rook. Dit is niet
gezond denk ik, misschien werden de mensen daarom vroeger niet zo oud.
De muziek op de radio is koud en leeg. De kamer is leeg en ook het bed was
leeg vannacht.
Ik voel me leeg. Ik heb Malin gisteren naar vliegveld in Valladolid
gebracht.
Ze wilde naar Zweden om haar vrienden en familie te zien.
Ik dacht dat ik wel tot de zomer kon wachten omdat we dan voor de
autokeuring naar Zweden moeten maar daar twijfel ik nu aan. Ook dacht ik dat
het goed zou zijn voor de relatie en dat het interessant zou zijn om te
kijken hoe ik me zou voelen.
Ik heb gistenen afleiding gezocht door in de Mediamarkt en een andere grote
computerwinkel rond te dwalen en een MP3-speler te kopen. Het was donker
voordat ik het wist.
Ik heb me voorgenomen vandaag alleen door te brengen en er niet op uit te
trekken om vrienden te bezoeken. Weer zo iets koppigs?

Mijn moeder wordt vandaag geopereerd, kanker in haar borst.
Dit was mijn eerste gedachte deze morgen toen ik opstond.
Ik lig hier alleen in deze donkere kamer in de middle of nowhere en zij ligt
daar nu in een bed of op de operatietafel in een ziekenhuis in Utrecht.
Ik wacht op een telefoontje van mijn vader om te horen hoe het gegaan is.
Na de operatie duurt het nog eens tien dagen voordat er meer bekend is over
de ziekte en het verdere verloop van de behandeling. Een lange tijd in
onzekerheid.

Eindelijk branden de kolen en is het buiten opgehouden met regenen.
Er ligt nog steeds sneeuw en de zon laat zich even zien.
Buiten zie ik de schaapherder en zijn vrouw voorbijlopen met een schaap.
Een lammetje bungelt levenloos in de hand van de herder maar als ik langer
kijk zie ik dat het af en toe spartelt.
Misschien kan ik een kleine wandeling maken als het vuur zichzelf in stand
kan houden.
Het is hier zo donker in de kamer dat ik de lamp moet aanhouden overdag.
Dit huis is gemaakt om de warmte buiten te houden en heeft maar kleine
raampjes.
Nog maar even in het vuur porren en er een ketel met water boven plaatsen.
Na de thee ga ik een stukje wandelen.