Dag 30, Carrion de los Condes

Dag 30, Carrion de los Condes.
Na een moeilijke nacht eindelijk weg uit dit vreemde dorp. Ik wilde alleen lopen vandaag. Bij een barretje halverwege kwam ik Alex weer tegen en we hebben een tijd zitten praten over het hele groepsgebeuren. Ook hij had moeite met ons groepje. Het is echt opmerkelijk hoeveel wij op elkaar lijken en dezelfde dingen denken en voelen. Na een tijdje kwamen ook Molin en Ajala aan bij het barretje en gingen aan een andere tafel zitten. Het was duidelijk dat we allemaal onze eigen weg wilden gaan vandaag.
Toen ik in Carrion de los Condes aankwam, kwam ik Alex tegen bij een herberg. Hij wilde verder kijken naar een andere herberg maar ik overtuigde hem dat dit een goede herberg was volgens mijn reisgids. We kregen twee bedden in een driepersoonskamer. Het andere bed was deze nacht van een Australische jongen Willow. We raakten aan de praat en wat kon deze jongen vertellen. Hij vertelde over zijn leven en over zijn weg tot nu toe. Deze man is echt bijzonder, hoe hij kan vertellen, zo positief en zo hoopvol. En dat na een zo moeilijke jeugd en opvoeding. Alex in ik zaten beidde met tranen in onze ogen te luisteren. Willow was ook nog eens een heel goede zanger en ik vroeg hem of hij een lied voor ons wilde zingen en dat deed hij.
Na dit bijzondere gesprek gingen Alex en ik de stad in. Ik ben een kerk ingegaan en Alex kwam iemand tegen die hij kende en ging daarmee eten. In de kerk was een man bezig met een wierookhouder die kapot was en hij was behoorlijk aan het klungelen. Ik hem een beetje geholpen en kon daardoor ook in een ruimte van de kerk komen die niet voor het publiek toegankelijk was. Er hing een magische sfeer in deze kerk, er waren allemaal kleine donkere hoekjes en trappetjes en er viel veel te ontdekken. De hele stad was bijzonder mooi en iedereen was vriendelijk voelde ik. In de supermarkt met de naam "David" heb ik wat inkopen gedaan voor de volgende dag en daarna heb ik ook wat gegeten. Terug in de herberg kwam ik Molin en Ajala weer tegen en we zeiden elkaar gedag. Willow, Alex en ik hadden besloten om de volgende morgen om 5:00 op te staan om een keer in het donker te vertrekken. De route voor de volgende dag zou volgens mijn reisgidsje lang, heet en saai zijn zonder enige schaduw en huizen. In bed hoorde ik een Candese vrouw een soort van Keltische muziek spelen op een fluit. Heerlijk in slaap gevallen.