
Dag 33, Bercianos del Real Camino.
Ik heb het geprobeerd maar het lopen ging niet meer. Ik heb veel mensen gezien die de Camino moesten verlaten wegens een ontsteking waarmee ze waren doorgelopen dus besluit ik niet verder te lopen. Ik heb gisteren eigenlijk al te ver doorgelopen.
Eigenlijk kan ik een rustdag goed gebruiken om mijn weblog en mijn eigen dagboek bij te werken, ik loop dagen achter. Bovendien heb ik een probleem met het versturen van mijn weblog via mijn mobiel waardoor het lijkt of ik niet meer besta.
Er is hier in het dorp ook een dokter die langskomt om 11:00 dus kan ik daar ook even langs.
Dat even duurde trouwens twee uur voordat ik aan de beurt was. De dokter kon ook geen Engels maar ik begreep dat ik een ontstoken spier had en dat ik rust moet nemen en ontstekingsremmers na het avondeten. Ik heb 8 pilletjes meegekregen diclofenaco cinfa 50 mg. Ik heb geen idee wat dit is en wat voor bijwerkingen dit heeft, misschien kan iemand dit opzoeken.
Voorlopig dus even heel rustig aan.
Ik kan in ieder geval nog een nachtje in de zelfde herberg blijven.
Ik zit nu met een biertje mijn blog bij te werken en ik ben er net achter gekomen dat ik weer kan versturen via mijn mobiel. Het blijkt dat dag 22 de hele boel blokkeert. Deze dag kan ik dus niet versturen en de volgorde van de dagen is nu ernstig door elkaar gekomen. Ik hoop dat het nog te volgen is.
Er zijn nu natuurlijk weer allemaal nieuwe mensen in de herberg.
Omdat ik nu weet hoe het er hier aan toe gaat ben ik even hospitalera als de twee echte hospitalera's met wat andere pelgrims naar de speciale mis in de kerk gaan. Dit betekend dat ik de eventuele nieuwkomers moet inschrijven en de weg wijzen.
Er zijn hier twee Nederlanders, dat is lang geleden, ik heb er nog maar een gesproken onderweg. De een is een documentaire maker en de andere is vanuit Nederland hier naar toe komen lopen. Ook is er een heel vriendelijk Italiaans echtpaar waarvan ik het adres krijg voor als ik ook eens in de buurt ben. Het is een mengeling van talen als we met z'n allen eten. Tijdens de afwas vraag ik een Hongaarse vrouw of ze iets Hongaars kan zingen en daarna zingen we allemaal mee in de keuken.
De zonsondergang is vandaag een stuk mooier dan gisteren.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten