Dag 7, Santa Cilia

Dag 7, Jaca - Santa Cilia

Het regende toen het licht werd en ik heb me toen nog maar eens omgedraaid. Toen het een uur later nog niet droog was heb ik mijn poncho aangetrokken en ben ik met Antonio, een Ozzi (oost Duitser) op weg gegaan naar de volgende bestemming. In mijn reisgids staat dat het de moeite waard is om een omweg te maken naar een aantal oude klooster in een afgelegen berggebied. Helaas hebben een aantal mensen me verteld dat dit niet mogelijk is omdat het met de regen veel te glibberig is en het pad een riviertje geworden is. Dus hebben we de officiële (kortere weg) maar genomen. Ook hier was het glibberig met veel modder en water. Mijn schoenen waren soms drie keer zo zwaar omdat er dan een klomp modder onder zat. Het was onmogelijk een stroompje over te steken wat op de weg lag, het was nu een rivier geworden waardoor we terug moesten lopen om over de weg de brug te nemen. Onderweg kwamen we twee jolige Duitse vrouwen tegen die de tocht op sandalen liepen die ons vertelden dat ze de rivier hadden doorwaad en tot hun middel in het water moesten. Onderweg kwamen we een hotel restaurant tegen en ik had best wel zin in een maaltijd. Ik wilde ook we'll eens net als de spaanse mensen hier 's middags warm eten. We zaten in een gedeelte van het trestaurant met een heel hoog dak wat eigenlijk een grote schoorsteen was. Naast ons brande heerlijk warm een groot vuur waarop het eten gegrild werd. Op een gegeven moment kwam er van boven iets naar beneden vallen vlak naast ons, Het bleek een stuk roet te zijn. Heel normaal verzekerden ze ons.
Na de forel gingen we weer verder en het was zelfs even droog. In Santa Cilia ben ik gestopt en Antonio is verder gelopen. De twee Duitse dames waren ook in de herberg en we zijn met zijn drieën een biertje gaan drinken in het plaatselijke café. Terug in de herberg waren er drie Duitse mannen aan het zingen en even later zongen we allemaal. Met een man of 10 hebben we gegeten en gezongen aan de grote tafel. De vrouw van de herberg was erg grappig en was zogenaamd de hele tijd verontwaardigd om alles wat we deden.