Dag 15 en 16, Hospital

Het was een zware dag voor ons allebei.
De hele dag had ik hoofdpijn en ik had geen kracht in mijn benen. Ook Malin voelde zich niet helemaal 100% en was het lopen beu. Ik was niet in de stemming om haar op te vrolijken en zo liepen we allebei een beetje te mokken.
Het weer wisselde om de 10 minuten en we snakten naar een kop koffie.
De hele weg was er geen cafe of bar te vinden. We hadden een kilometer of 30 te gaan om in Melide uit te komen, de plek waar de Camino Frances en de Camino Primitivo samenkomen.
We schoten niet erg op. We hadden van Jean-Pierre en Agnes een tip gekregen dat er een vrouw was die pelgrims ontving in haar huis zo'n 10 km voor Melide.
Ze had een regeboogteken op haar huis en Jean-Pierre had een klein schetsje gemaakt waar het huis ongeveer was. We hoopten dat ze thuis zou zijn en hoopten bij elke bocht dat we een regenboogteken zouden zien. Uiteindelijk was er een paaltje met daarop een regenboog. Zou dit het kunnen zijn? Om de hoek stond een klein huisje met een camperbusje voor de deur. Een versleten regenboogvlag wapperde op het huis. We hoorden een aantal honden blaffen en een vriendelijk gezicht verscheen in de deuropening. Of we een kop koffie wilden.
Even later zaten we binnen met een dampende kop voor ons op de tafel. Er waren 6 grote honden binnen en twee kleine buiten. Mapi vertelde dat ze in Burgos woonde tegenover de katedraal en dat de Camino voor haar huis liep. Ze werkte 8 jaar voor een internatinaal bedrijf en liep een keer in een weekend met een aardige pelgrim mee. Ze werd vriendelijk ontvangen in een herberg en besloot de Camino helmaal te lopen.
Dat beviel haar zo goed en na afloop werkte ze een tijd in de herberg als vrijwilliger. Daarna stopte ze met werken en kocht een klein oud huisje aan de Camino Primitivo. Ze maakt nu sieraden en ontvangt pelgrims.
Ze had een tuin met groenten en een aantal fruitbomen. We hebben een wandeling gemaakt met haar en haar 8 honden.

We konden in het camperbusje slapen en hebben de hele avond met haar gepraat en werden pas de volgende dag om een uur of negen wakker.
Of we nog een dag wilden blijven en op de honden wilden passen zodat ze vrienden kon bezoeken.
Dat vonden we geen probleem en nu zit ik naast de houtkachel te typen.
De honden liggen verspreid door het huis en malin speelt gitaar. Een rustdag dus.
Het regent buiten en we hebben net een verzopen pelgrim uit Menorca opgewarmd. Ze was verdwaald en was door een vriendelijk echtpaar met de auto hier naar toe gereden.
Morgen gaan wij verder op weg naar de drukke Camino Frances. Nog 65 kilometer naar Santiago.