Vergadering

We hebben een vergadering gehad met de hele club.
Marta was weer terug van haar twee weken vakantie en Jean-Pierre was ook weer present na 10 dagen eenzame opsluiting in een meditatiecentrum. Filipe, Loreto, Agnes en Aliska waren aanwezig. We zaten buiten in het weiland waar de honden om aandacht vroegen en de paarden probeerden de papieren op te eten waarop genotuleerd werd. Malin kondigde officieel aan dat we hier niet langer zouden blijven en dat we vrijdag vertrekken naar het noorden om de Camino Primitivo te lopen.
Marta was teleurgesteld en had gehoopt dat we zouden blijven en ons zouden willen binden aan de albergue om later mee te doen aan de coöperatie. Wij hebben haar geprobeerd uit te leggen dat het nog lang niet op een coöperatie lijkt. Er is geen democratie want zij en Filipe hebben de investeringen gedaan en bepalen voornamelijk hoe het er aan toe gaat.
Wij hadden met Marta afgesproken om een maand lang in de albergue te leven om een beetje te werken en de boel te verkennen. We hadden afgesproken dat we ieder 5 euro per dag zouden betalen voor het eten en onderdak. In de tijd dat we dat afspraken was dat een redelijk aanbod omdat ze vertelde dat ze ons niet echt nodig had omdat er voldoende andere mensen waren.
De praktijk was heel anders omdat er een paar andere mensen waren vertrokken en we op volle kracht meedraaiden.
Voor ons voelde het vreemd om te moeten betalen om te werken.
OK, het is een bijzondere plek om te zijn maar het werk bestaat voornamelijk uit schoonmaken en ik vind het daardoor niet veel verschillen van het systeem waar ik uit ben gestapt.
Om te ontdekken hoe het gesteld was met de democratie in deze groep heb ik dit onderwerp in een vorige vergadering naar voren gebracht en iedereen om zijn mening gevraagd.
Marta begon redelijk temperament vol op ons in te praten dat er door haar grote investeringen gedaan waren en dat het niet rendabel was om mensen te betalen de eerste maand en dat we nog geen evaring hadden in het werk.
De meningen van de andere medewerkers waren voorzichtig en kort.
Een gevoellig onderwerp “geld”.
Voor Malin en mij was het een reden om ons niet gewaardeerd te voelen. Geld is toch een soort waardering.
Ik zou heel graag willen dat geld niet belangrijk zou zijn, het brengt het ergste in de mensen naar boven. Vriendschap is veel belangrijker vindt ik. Maar we kregen vriendschap van Marta en de anderen en dat was blijkbaar toch niet genoeg voor mij.
Maar was dat dan wel vriendschap?
Ik begon mezelf te vergelijken met de andere medewerkers en vond het niet eerlijk dat we het zelfde werk deden maar er zelfs voor moesten betalen.
Tijdens de nieuwe vergadering bracht ik dit ook naar voren en het bleek opnieuw een flinke discussie te worden. Andere onderwerpen gaan trouwens ook gepaard met flinke stemverheffingen. Het is niet makkelijk al die verschillende mensen met verschillende meningen.
Uiteindelijk hebben we duidelijk ons gevoel verteld en we merkten dat men het toch belangrijk vond wat we te vertellen hadden.
We hebben in deze maand indruk gemaakt en iedereen vond het jammer dat we weg gingen en wardeerden dat we onze waarheid zo duidelijk durfden te vertellen.
We werden door Filipe, de andere investeerder aangemoedigd met Marta een andere deal te maken over geld. Maar dat bleek niet nodig.
Marta kwam na afloop bij ons en vertelde dat we niks hoeven te betalen en dat ze ons kon begrijpen.
Nu er bepaalde dingen van mijn hart zijn merk ik dat ik met veel meer plezier mijn werk doe en voel ik me veel meer verbonden met de andere mensen.
Vrijdag pakken we alles in en vertrekken we naar ons nog nader te bepalen startpunt voor een nieuwe Camino.