Dag 43, Fonfria.

Dag 43, Fonfria.
De volgende dag besefte ik pas in wat voor verschrikkelijk gehucht ik had overnacht want de plaatsjes die ik nu passeerde waren zo veel mooier.De drukke weg loopt grotendeels bovenlangs door tunnels en over hoge bruggen zodat je er beneden niks van merkt. De route loopt omhoog naar een hoogte van 1250 meter. Er zijn zeer veel medewandelaars, het wordt steeds drukker. Er zijn vele groepen jonge mensen die samen lopen met ieder een pan of deksel en veel zingen. Het lopen gaat me goed af vandaag en ik klim gestaag naar boven. Het begint behoorlijk koud te worden en er staat een koude wind. Er hangt ook een mist op deze hoogte zodat het er allemaal veel minder vrolijk uitziet. Mijn humeur daalt even sterk als de temperatuur.
De herberg op de top is een groot gebouw en er staat een rij met mensen voor de ingang. Ik wil hier niet blijven!! Opeens hoor ik mijn naam en ik kan het bijna niet geloven maar voor mijn neus staat Sylvia, een van de twee Duitse meisjes met wie ik helemaal in het begin van de tocht veel heb gelopen. We zijn allebei heel erg blij elkaar te zien en we besluiten samen verder te lopen om bij te praten en weg te vluchten van deze koude plek. Haar vriendin Anna-Lena heeft last van haar heup en heeft een paar dagen rust genomen. Nu proberen ze elkaar weer te ontmoeten maar het openbaar vervoer werkt hier niet mee. Sylvia voelt zich een beetje schuldig dat ze niet op haar wacht maar telkens doorloopt. Toch voelen ze beide dat het ook goed is dat ze allebei een stuk alleen lopen. Het uitzicht onder ons in wijds en prachtig en we besluiten onze frustraties uit te schreeuwen over het dal. Het voelt heerlijk om zo samen te schreeuwen en we lopen met een glimlach verder.

Even later komen we in een klein dorpje bij een herberg aan en we kijken of dit wat is. Eigenlijk is het een heerlijke rustige plek maar we hebben allebei het gevoel dat we verder willen. Dit tegen alle logische gedachten in. We zitten zo een uur besluiteloos voor de herberg en wachten op een teken. Opeens zie ik het schetsboek van Raffael liggen die hier een half uur geleden voorbijkwam en me wat van zijn tekeningen liet zien. Dit was het teken! We liepen drie kilometer verder en vonden Raffael in een bar. Hij was heel erg blij en trakteerde ons op wat drinken. Ook deze plek voelde niet goed en we besloten nog verder te lopen. Ik had er eigenlijk al een kilometer op 32 opzitten maar het lopen met Sylvia was heerlijk.

Na een goed uur kwamen we aan in Fonfria waar een prachtige herberg stond. De herberg was vol maar er waren nog een aantal bedden in het restaurant waar we konden slapen. Dit was veel beter dan de grote slaapzaal en we voelden dat we de goede keuze hadden gemaakt om door te lopen. Malin was er ook en er was een gemeenschappelijke maaltijd aan een hele grote lange tafel in het restaurant. Ik viel bijna om van de honger dus ik het heel veel gegeten. Volgens Sylvia was ik behoorlijk dunner geworden in de paar weken dat we elkaar niet gezien hebben. Toen ik later in de douche in de spiegel keek zag ik dat ze gelijk had. Ik kon mijn ribben zien op mijn borstkas. Ik moet wat beter opletten dat ik voldoende eet.
Na het eten hebben we met twee Spaanse jongens gekaart totdat het bedtijd was.