Dag 47, Gonzar

Deze dag kom ik weer langzaam op gang. De plek waar ik sliep was niet een echte herberg maar meer een soort hotel met ook een slaapzaal. Je hoeft niet om 8:00 te vertrekken maar kan tot 12:00 blijven liggen als je dat wilt. Ik vertrok na een ontbijtje om 10:30. De wandeling ging door vele kleine boerengehuchtjes. Wat opvalt is wel dat er veel minder oude en vervallen huizen en gebouwen staan. Het is allemaal veel netter hier. Na een tijd lopen kwam ik de Zweedse Malin tegen, ik was heel erg blij haar weer te zien. Ze liep met twee priesters, de ene stelde zich voor als Father Gilian. Hij kwam uit Ierland en gaf iedereen die voorbij kwam een stevige handdruk. Een hele sympathieke man.
Na een tijdje kwamen we bij een stuwmeer aan. Malin en ik wilden er allebei in zwemmen en we namen afscheid van de priesters. Het was wel even moeilijk om een geschikte plek te vinden om in het water te komen maar uiteindelijk vonden we een plek waar ze boten te water lieten met een betonnen helling het water in. Het was even koud maar eenmaal gewend was het heerlijk.
Er stond wel een sterke stroming en dat was een beetje beangstigend.
Daarna hebben we een pizza gegeten in het stadje Portamarin. Dit is een heel vreemd stadje, er klopt iets niet als je er loopt. Later las ik dat dit stadje eerst op de bodem van het stuwmeer lag en dat ze een aantal belangrijke gebouwen en monumenten steen voor steen verplaatst hebben naar deze nieuwe plek. Malin en ik hebben een lange tijd pratend doorgebracht in deze vreemde stad. Ze had een paar dagen geleden haar relatie beëindigd die 10 jaar geduurd had.


We zijn daarna verder gelopen naar het kleine plaatsje Gonzar waar een herberg tussen de koestallen staat. 's Avonds hebben we in een restaurantje gegeten en weer veel gepraat.