Het begon allemaal heel leuk, we hebben met zijn vieren gegeten in een redelijk goed restaurant. Het eten was heerlijk maar vooral de witte Ribeiro wijn was super.
We hebben veel gelachen om Willow met zijn chocolade- en ijs verslaving.
Opeens was er een pianist die de vleugel begon te bespelen in het restaurant.
Niet zachtjes en rustig maar met zijn volle gewicht op de toetsen. Het deed ons allen pijn aan de oren. Er was ook iemand die op een fluit aan het meespelen was via een microfoon en een versterker maar die kwam niet boven de pianist uit. Wij hebben van schrik snel afgerekend en zijn naar het plein voor de kathedraal gegaan om te kijken of er nog meer mensen met ons wilden gaan dansen.
Sonja en Tana stonden op ons te wachten met een fles Bacardi en een fles Cola.
We zijn naar een klein parkje in de stad gegaan en hebben de fles Bacardi bijna leeggedronken. De fles met het restant hebben we verstopt in een boom, die halen we morgen wel weer op. We hebben gepraat over een plan van Willow om samen met een groepje mensen een herberg te beginnen ergens op de Camino. Een plek waar ook goed voedsel te krijgen is, ook vegetarisch en biologisch. En waar ruimte is voor muziek en andere creatieve uitingen. We zijn allen erg enthousiast en zullen later verder over dit plan brainstormen.
Na het parkje zijn we op zoek gegaan naar een plek om te dansen en om weer wat te eten. We belandden in een bar met dansvloer waar verder nog niemand is en we bestellen een aantal paella's en wat exotische drankjes.
Er klonk vanuit drie bronnen muziek en ik had moeite om me op de gesprekken te concentreren. Na een tijd was ik behoorlijk moe.
Er was nog steeds niemand op de dansvloer en we besloten om naar een andere dansplek te zoeken. Na een drie kwartier dwalen had ik er genoeg van en wilde naar huis. De anderen hadden nog steeds plezier en wilden verder gaan..
Ik ben met een rotgevoel naar het pensioen gegaan waar de anderen uren later dronken terugkwamen en vertelden dat ze superleuk gefeest hadden.
Ik vond het erg jammer voor mezelf dat ik dit gevoel niet had.
De volgende dag zijn we in eerste instantie met zijn vieren begonnen te lopen maar ik had nog steeds een rotgevoel en wilde alleen lopen. Ik kon het eigenlijk niet hebben dat de anderen een leuke avond gehad hadden en ik niet. Ja, ik had weer heel wat stof om over na te denken zo in mijn eentje.
Na een tijd ben ik gestopt met lopen en ben bij een riviertje gaan wachten totdat Malin er aan kwam. Het gesprek wat we daarna hadden was wederom bijzonder en daarna moest ik weer alleen lopen om hier weer over na te denken. Tijdens deze tocht heb ik mijn ouders gebeld en ook even met hun gepraat. Ik besef dat ik heel erg blij ben dat ze er nog zijn, Malin heeft haar beide ouders verloren in de afgelopen jaren.
Na deze bezinning kwam ik Willow en Anna tegen die net een lange pauze achter de rug hadden en heb ik met Willow ook nog een heel lang gesprek gehad wat me enorm hielp op dat moment. Ik ben heel erg blij dat ik deze mensen om me heen heb zo in het laatste stadium van deze lange tocht. Daarna ben ik op een bankje gaan zitten en heb gewacht totdat Malin er aan kwam. Ze liep samen met Sonja en Tana. We hebben samen gelopen totdat Sonja en Tana een hotel zagen dat op een hele mooie plek naast een waterval was gelegen. De prijs voor een overnachting was €35 per persoon en ze bleven hier voor de nacht. Malin en ik vonden dat toch wel erg veel en besloten door te lopen tot een herberg.
Dat was nog een flinke tocht, vooral omdat we de weg kwijt raakten.
We kwamen dus zoals gewoonlijk erg laat aan en de herberg bleek vol te zijn volgens de vrouw die erover ging. Omdat ik een matras had konden we nog wel proberen om buiten op het gras te slapen mar daar was ook weinig ruimte omdat er meerdere personen noodgedwongen moesten liggen.
De herberg was inderdaad propvol, er stonden ook een aantal tenten waarin mensen sliepen. In een van die tenten ontdekte ik Anna-Lena, Sylvia en de twee jongens waarmee ze samen liepen. Een van de jongens (Bjorn) vertelde me dat hij me al een hele tijd geleden had gezien en dat hij mijn glimlach nog herinnerde omdat hij daar toen zo vrolijk van werd. Erg leuk om te horen.
Malin en ik gingen in het dorp op zoek naar een restaurant en uiteindelijk slaagden we erin om nog wat eten te bemachtigen. Toen we laat terug kwamen bij de herberg werden we uitgenodigd om in de tent te komen slapen. Iedereen zou wel wat inschikken. We waren reuzeblij want het was er lekker warm en er lagen goede matrassen. We moesten wel allemaal omdraaien 's nachts als iemand dat probeerde maar ik heb prima geslapen.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten